خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٥١

[ 3 . ] مولانا همدمى

ترك چشم تو كه جام مى گلگون زده است * هر شبم بر سپه خواب شبيخون زده است

من كه در سايهء ديوار تو جا يافته‌ام * چرخ گويا به سرم چتر همايون زده است

اى كه منكر شوى از كشتن ارباب وفا * چه كنى با دم تيغت كه دم از خون زده است

همدمى نامه كه آن شمع نوشته‌ست به غير * آتشى در دلم از گرمى مضمون زده است

* * *

شمع‌سان شب همه شب ، ديدهء من گريان چيست * غير مردن دگر اين واقعه را درمان چيست

* * *

به گردون مىرسانم هر شب از هجر تو يا رب‌ها * به روز من چه خواهد كرد يا رب يا رب شبها

* * *

شادم كه در كمال ترقىست درد و غم * غم بر سر غم است و الم بر سر الم

از آه اگرچه خانهء بلبل خراب شد * خواهد شدن به باد فنا قصر غنچه هم

* * *

به خانه رفتن خورشيد من زوال من است * به چهره كوكب اشكم گواه حال من است

به هيچ‌رو نشد آن گل ز حال من آگاه * چو لاله داغ دلم از زبان لال من است

* * *

سخنم چاشنيى ز آن لب خندان دارد * جان من فهم سخن كن كه سخن جان دارد

هركه در كوى تو آمد ز رقيبش چه غم است * كعبه رو كى حذر از خار مغيلان دارد

مولد همدمى از مملكت كاشان است * در سخن مرتبه از خسرو گيلان دارد

* * *