خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٨

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

به ترك دين و دل اى بت مرا چه ترسانى * مگر دل دگرم هست يا دو دين دارم

ز بىمضايقه دل دادنِ من اين همه ذوق * مكن ، كه من هنرى خوبتر ازين دارم

ز من مپرس كه رويت به سوى كيست شجاع * ببين كه گَردِ سجود كه بر جبين دارم

* * *

دل پر از درد و جگر پرخون و لب پرخنده‌ام * حيرتى دارم كه با چندين الم چون زنده‌ام

مهر ديدى ، جور كردى ، مردمى اينست و بس * خوب رفتى ، لطف كردى ، بارك اللّه بنده‌ام

گفتى از من صد جفا ديدى و خندانى هنوز * من كه اينها از تو بينم چون نيايد خنده‌ام

مردمى كردم به او نامردمى ديدم شجاع * بندهء بخت و غلام طالع فرخنده‌ام

* * *

زين پس درون خانهء دل نيست جاى تو * بيهوده در مكوب كه در وانمىكنم

سيرم بغايتى ز وصالت كه هر كجا * مىبينمت نگاه به آنجا نمىكنم

اين طرفه تر كه مىگذرد در دلت كه من * پيش تو سر ز شرم به بالا نمىكنم

* * *

به غير از تو شكايت كنم ، خدا مكناد * كه من چنين سخنى گويم و به او گويم

چنان زبان مرادم به قفل نوميدى * نبسته‌اى كه دگر حرف آرزو گويم

من ار چه هرزه درايم ولى نه چندان هم * كه راز خود به رقيبان ياوه‌گو گويم

* * *