خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٦

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

گشته‌ست شجاع از تو ز جور تو گريزان * مگذار به اين عيب غلام تو برآيد

* * *

من اگر از تو به قدر ستمت خواهم داد * هيچ دانى كه مرا با تو چها بايد كرد

آن‌كه بيمار تو شد بستر راحت چه كند * تكيه‌اش بر دم شمشير بلا بايد كرد

من گرفتم كه به قول تو مرا بايد كشت * آيتى هست كه اين كار ، تو را بايد كرد

* * *

بادا بقاى صبر كه خوش بوده ديرپاى * ما را گمان به يارى او اين‌قدر نبود

بودى تو بىخبر كه كمند افكنى دگر * دل را چنان ربود كه ما را خبر نبود

آوردن دل از كف همچون تويى برون * انصاف مىدهيم كه حدّ بشر نبود

كرد آن زمان وفا كه جفا از تو يافتيم * جايى مرا گرفت كه را هم به در نبود

از يار تازه بود چنان شادمان شجاع * كامشب جدا ز روى تواش ديده تر نبود

* * *

تا كى ملامت مژهء اشكبار من * يك بار هم نصيحت چشم سياه خود

* * *

ز چنگ هجر اگر نيم كشته بازرهم * به نيم ناز تو كارم تمام خواهد شد

* * *

دل گرم خون و مهرت گرم اختلاط ، ترسم * ايشان به هم بسازند ، جان در ميان بسوزد

* * *

تو به خود ره شكايت گله‌مند خويشتن را * مده از خوشى ، مبادا گله بر زبان بميرد

* * *

ماجراى من و اغيار چه پرسى كه در او * نيست حرفى كه ضميرش به تو راجع نشود

به خدا گوشهء ابرو ننما از لب بام * تا سر كوچه دگر مسجد جامع نشود

* * *