خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٥

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

با دلم شير شكارانه نمىآيى پيش * مگر اين صيد به چشم تو زبون مىآيد

نه كه دل بردى و خون كردى و آخر شد و رفت * جانم اينك ز پى خواهش خون مىآيد

* * *

تا كى كسى تحمّلت اى بىوفا كند * كارى مكن كه خلق تماشاى ما كند

ما چون تو صد هزار جفاكار ديده‌ايم * بيچاره آن‌كه چشم به روى تو واكند

* * *

هيچ از تو بجز جور تمنّا نتوان كرد * آن هم چو كنى دير ، تقاضا نتوان كرد

يا رب كه تو در دام يكى همچو خود افتى * كارى بكند با تو كه با ما نتوان كرد

* * *

چنان فروز رخ از مى كه ديده تاب آرد * فروغ حسن چنان ده كه در نظر گنجد

خداى را چو كمان كرشمه زه كردى * خدنگ آن‌قدر افكن كه در جگر گنجد

به درد مُردم و لب بستم اين چه حوصله است * خوشا دلى كه در او صبر اين‌قَدَر گنجد

* * *

من ناتوانم بيش ازين بر من توانايى مكن * آزرده جانى را كسى تا كى دل‌آزارى كند

* * *

مه كيست كه با حسن تمام تو برآيد * يا مهر كه از گوشهء بام تو برآيد

زير قدمت مزرع جانهاست روان شو * تا جان ز زمين گام‌به‌گام تو برآيد

مىخواستى از داغ تو تا حشر بسوزم * بيداد تو نگذاشت كه كام تو برآيد

در پرسش بيدادگران ، روز قيامت * فرياد از آن لحظه كه نام تو برآيد