خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٤

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

سراب شد جگرم بس كزو شراب كشيدم * دگر شجاع ازين چشمه چشم آب ندارد

* * *

جمالى كو كه برقش آتشى در جانم اندازد * ز سوز عشق‌سوزى در دل بريانم اندازد

شد از درد طلب سرگشته چشمم كو دوابخشى * كه داروى سكون در چشم سرگردانم اندازد

قوى ايمانم و خواهم پى تاراج دين ، يارى * تزلزل در حصار كشور ايمانم اندازد

شجاع از پاكى دامن ملولم كو جگر كاوى ؟ * كه لختى چند خون از ديده در دامانم اندازد

* * *

الهى تا تو را رخش تغافل زير ران باشد * سمند آرزو را پاى رفتن ناتوان باشد

الهى صبر ما چون رخش دعوى با هوس تازد * سبك باشد عنان او ركاب اين گران باشد

الهى هر دمت باغ جوانى باد خرّمتر * به شرط آنكه در وى پير عصمت باغبان باشد

* * *

از دماغ دل من دود برون مىآيد * اين چه دودىست كزو بوى جنون مىآيد

كردى اى دل حق آن لب چو فراموش ببين * كه نمكهاش ز چشم تو برون مىآيد