خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٢

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

شجاع امشب كه وصل يار دارى جان سپردن بِه * علاج محنت هجران فردا مردن است امشب

* * *

جور تو مىكشيم و شكايت نمىكنيم * چون اين گناه از دل محنت‌گزين ماست

ادراك غير بين كه ز ما سرّ عشق تو * مىپرسد آنچنان‌كه همانا امين ماست

آخر به عمر خود نفسى با تو دم زديم * گويا كه اين نفس ، نفس آخرين ماست

* * *

من چنين بيدل و بيجان ، تو چنان قلب‌شكن * چون به ميدان تو آيم به سپاهى كه مراست

* * *

دل من باز به زلف تو درآويخته است * گرچه صد بار ازين سلسله بگريخته است

بردبارى چو من آزار كنى چون تو فلك * تا رسانيده به هم خاك جهان ، بيخته است

* * *

سرم را پيش صيدافكن سوارى ميل فتراك است * كه در هر حلقه فتراكش سر چندين هوسناك است

ز عشقش پندگوى من ز من رسواتر است امروز * گريبان‌دوز دوشين من امشب سينه‌اش چاك است

* * *

صد در از خلوت نظّارهء او كردم باز * تا نظر مىفكنم باز درى در پيش است

حركات مژه هريك به جگر زخم‌زن است * از پىاش جنبش آن لب نمكى بر ريش است

* * *

اى گوهر وصل تو گرانمايه‌تر از عمر * عمرىست مرا بىتو كه مردن بِه از آن است

* * *

ذوقم چرا نكُشت كه آن صيد پيشه را * چون من اسير دام شدم ، دام برگرفت

* * *