خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣١

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

چند ز موج بحر غم ، جان به تزلزل افكنم * هم نفسى سكون دهم ، كشتى اضطراب را

سيل سرشك را اگر سر به فلك دهم ، كند * غرقه به موج اوّلين ، زورق آفتاب را

عشق كه جان مرده را ، زندهء جاودان كند * شربت مرگ مىدهد ، جان من خراب را

* * *

از ننگ ما چو مىرود از شهر ، يار ما * ما مىرويم تا نرود شهريار ما

جان بر لب آمد اى اجل از آرزوى تو * تأخير چيست چند دهى انتظار ما

هرگز به جاى خود نكنى كارى اى اجل * اى هرزه‌گرد چند نيايى به كار ما

داريم ما خيال تو را يادگار تو * امّا تو را عجب كه بود يادگار ما

* * *

مرا ز گلبن اميد خار حسرت رست * همين بر است نهال اميدوارى را

نهالِ دردم و بار من است ميوهء صبر * درخت بارورم باغ سازگارى را

شدم به تيغ جفا كُشته ، لطف هرزه مكن * كه دوختن ندهد سود زخم كارى را

شجاع چون تو كسى درد عاشقى نكشيد * كسى به از تو ندانست جانسپارى را

* * *

نشد ابروى ناز او خم از سعى نياز من * به زور بازوى خود مىكنم پيدا كمانى را

به اين افتادگى ميلم به شهبازيست مىخواهم * كه هم پرواز مرغ دل كنم عرش آشيانى را

* * *

چه بخت است اينكه دل را منزل او مسكن است امشب * من گلخن‌نشين آرامگاهم گلشن است امشب

خدا را مشعل خور ، ديرتر ساز اى فلك روشن * كه شمع خلوت جانها چراغ گلخن است امشب