خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٢٧

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

نشينى چون به بالينم مپرس احوال من از من * دمى بنشين ببين شمع سر بالين چه مىگويد

* * *

مه زيبندهء ما قدر زيبايى نمىداند * گل رعناى ما آيين رعنايى نمىداند

تواند شغل عشق خويش فرمودن ملايك را * به اين فرمانروايى ، كارفرمايى نمىداند

چه شد اى مدعى در بزمش از بالانشينىها * كه صاحب مجلس ما ، مجلس‌آرايى نمىداند

تو خود بىتابيى « 1 » هرگز نديدى از شجاع آخر * چه دانستى كه او صبر و شكيبايى نمىداند

* * *

چنان اطاعت بيداد نرگس تو كنم * كه تا به روز پسين شرمسار من باشد

* * *

عصمت‌پرستى چون دلم در عشق او ميخواره شد * تا ديد چشم مست او رفت و به او همكاره شد

اين پرده‌پوشى عاقبت كردم به رسوايى بدل * آخر لباس عصمتم در چنگ عصيان پاره شد

صد عيب افزون داشتم من بودم و مستوريى * آن هم به مستى شد بدل سوداى من يكباره شد

خون شد دل محنت‌گزين با چون تو دل سختى قرين * حالش نپرسم بعد ازين گيرم كه سنگ خاره شد

خود دل به بدمهران دهى نالى شجاع از بخت بد * كارى كه خود كردى مگو از گردش سياره شد

* * *

( 1 ) . اصل : بىتابى .