خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٢٦

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

گو به ما طبع غيور تو به استغنا باش * صبر داده‌ست به ما آن‌كه تو را تمكين داد

جور و بيداد ز حد برد خدايا بفرست * داورى تا كنم از دست رفيع الدين ، داد

* * *

چهرهء سوختهء عشق نشانى دارد * اى خوش آن چهره كه بر وى رقمى مىباشد

اى خوشا وقت اثر كردن كيفيت عشق * آن‌چه كيفيّت و آن دم چه دمى مىباشد

دل ما مهر و وفا ديد و گرفتار تو شد * چه خبر داشت كه جور و ستمى مىباشد

پيش چشم من دلسوخته از دل‌سختى * نزنى دم كه در او طرفه نمى مىباشد

آمد و بىخبر از هستى خود رفت شجاع * بود غافل كه وجود و عدمى مىباشد

* * *

با تو يارانت نمىدانند يارى چون كنند * دوست شو با ما و بنگر دوستارى چون كنند

سوى بىدردان چه بينى ز آن نگاه جان شكار * سوى من بين تا ببينى جان‌سپارى چون كنند

گرميى كن گر خوشى با ناله‌هاى سوزناك * اين زمان بنگر كه چون سوزند و زارى چون كنند

من به زورت شيرگير خود كنم تا بنگرى * شيرمردان صيد شيران شكارى چون كنند

من شجاعم شهرت من نيست كاذب صبر كن * تا ببينى نامداران ، نامدارى چون كنند

* * *

مرا گفتى ببين در حقّ ما بدبين چه مىگويد * مرا تمرين پىدرپى ، ترا تحسين چه مىگويد

تو اين‌جورى كه بر من مىكنى و لطف مىدانى * به چشم من خوش است اما ببين بدبين چه مىگويد