خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٢٤

[ 1 . ] مولانا شجاع ( ملقّب به كور )

باران شادى گو مشو ، از روى ما گرد غمت * كز چشمهء خور نفرت است ، آلودهء اين درد را

* * *

چرا افسرده مىبينم چنين طبع بهاران را ؟ * گل از بهر چه در غوغا نمىآرد هزاران را ؟

گره شد در دل ما گريه ، كو داغ جگرسوزى ؟ * كه از دل خوش به‌در ريزيم درد روزگاران را « 1 »

* * *

من از بىكارىام افسرده از افسردگى مرده * بيا اى عشق و بر آتش نشان اين خامكاران را

به اين آلودگى ما نيز از پرهيز مىلافيم * كجا شد عشق كآلايد ز ما پرهيزگاران را

چه مىگويى شجاع از غفلت معشوق از عاشق * كه ياران نيز از خاطر فراموشند ياران را

* * *

دمى كه مژدهء عشقت به دل رسيد مرا * ز شوق ، طاير روح از قفس پريد مرا

من از عدم پى عشق تو آمدم به وجود * خدا اگرنه براى چه آفريد مرا

شدم زبونتر از آن هم كه خواست گردونم * به كام خويشتن آخر زمانه ديد مرا

* * *

خوان وصلت شده غارت‌زده ، مهمان تو كيست * غصه‌خوار تو منم ، خاصه‌خور خوان تو كيست

اى سرانگشت خيالم ز نمكدان تو دور * به لب وصل ، نمكخور ز نمكدان تو كيست

من به بستان جمال تو ز دورم نگران * بوى سنبل‌كش اطراف گلستان تو كيست

( 1 ) . اصل : و . . .