خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦١٧

[ 43 . ] مولانا غضنفر

ندارد چون حريف زير و بالا * كند انگشت در . . . ، . . . در مشت

* * *

دى مرحمتش از اثر نالهء ما بود * لطفى كه همى كرد ز تأثير دعا بود

پيدا شده از خوى تو در كيش محبّت * آنها كه نه در مذهب احباب روا بود

نازم اثر لطف طبيبى كه علاجش * هر درد كه بر درد من افزود دوا بود

* * *

درد دل من دوا ندارد * بيمارى من شفا ندارد

من مرده ، رقيب زنده باشد ! * اين ظلم خدا روا ندارد

بيمار تو را علاج صبر است * درمان دارد ، چرا ندارد

زارم بكش از جزا مينديش * مقتول تو خونبها ندارد

* * *

رفيقان من كجا و سير باغ و گشت گلشن هم * هنوز از بهر چون من ناكسى حيف است گلخن هم

رود تا هركه باشد بو الهوس دنبال كار خود * دو روزى از رقيبان لطف كم كن ، بلكه از من هم

غضنفر آن‌قدر ناليدم از بيداد آن بدخو * كه بر من دوستان را رحم آمد بلكه دشمن هم

و له فى الرباعيّه

حالى دارم كه وصل جانانش نيست * شوريده سرى كه ره به سامانش نيست

هر درد كه هست بىدوا نيست ، چرا * دردى كه به من رسيده درمانش نيست

* * *

وقت است كه دوستان خلاف تو كنند * هرجا تعريف اعتكاف تو كنند

بىحاجت قُرب و بُعد ، زوّار درت * آيند يكىيكى ، طواف تو كنند