خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦١٦

[ 43 . ] مولانا غضنفر

مىكند گرچه طبيب اين همه بىپروايى * ترسم آخر به دواى دل من درماند

دولت وصل فلك چون به غضنفر بخشيد * چاكرى كو كه ازو داد دلى بستاند

* * *

من كه باشم كه تو كلفت كشى از الفت من * بهتر آنست كه موقوف كنى صحبت من

تا مرا بيشتر از مجلسيان مست كنى * كاسه لبريز دهى چون برسد نوبت من

رفتن از بزم تو دوشينه نه از رنجش بود * غرض اين بود كه معلوم شود عزّت من

* * *

مرا به دور تو از بزمگاه بيمارى * شراب ، خون دل آمد ، غذا جگرخوارى

گشوده در دكان جان به صد امّيد * كجاست مرگ ، اگر مىكند خريدارى

كسى نماند كه آزردگى نديد از تو * هنوز سير نگشتى ز مردم‌آزارى

به جور خويش چنان غرّه‌اى كه مىترسم * به حال خويشتنم روز مرگ نگذارى

* * *

بس كه درد عالمى بر جان ماست * پوست بر اندام ما ، زندان ماست

دوست دشمن ، آشنا بيگانه شد * اين گناه بخت سرگردان ماست

درد و اندوه غضنفر كم مباد * كين متاع ، آرايش دكان ماست

در هجو

مير و محب بخندند ، درگاه زير و بالا * مردانه گرم دارند ، بازار زير و بالا

در حيرتم كه ايشان ، چون كرده‌اند باهم * در اختلاط اوّل ، اظهار زير و بالا

اين هر دو خواجه‌زاده ، بازارگان كو . . . * من در ميان ايشان ، سمسار زير و بالا

* * *

حضرت آقا عنايت اين زمان * با هدايت زير و بالا مىكند

اين كسادى بين كه بازرگان ما * پنبه را با پشم سودا مىكند

* * *

عنايت تا هدايت رفت ازين شهر * گزد از هجر او پيوسته انگشت