خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٠٧

[ 41 . ] قاضى محمد ( ملقّب به عصفور )

عشق ما قبلهء ارباب نظر ساخت تو را * كيمياى نظر ماست كه زر ساخت تو را

* * *

در دست زلف ساقى مهوش گرفته‌ايم * سررشتهء حيات ابد خوش گرفته‌ايم

اى صوفى از صفاى درونم عجب مدار * بر كف صباح بادهء بيغش گرفته‌ايم

قاضى دگر ز جاذبهء مهر مهوشان * خورشيد و ماه را به كشاكش گرفته‌ايم

* * *

زهى جمال تو ديوان حسن را مطلع * جمال يوسف از آن جمله بود يك مصرع

گل دو رو ز خجالت شده‌ست رنگ به رنگ * مگر ميان چمن برفكنده‌اى ، برقع

ميان قاضى و دل بحث بر سر زلفش * بسى دراز كشيد و به صلح شد مقطع

* * *

ميرم ز غمت دردم رخساره چو بنمايى * نتوان ز تو اى مه‌رو « 1 » يك لحظه شكيبايى

گفتى چو مرا خواهى ترك همه بايد كرد * ترك دو جهان كردم تا باز چه فرمايى

سوداى بتان از سر بيرون نرود ما را * ناصح تو چه مىخواهى از قاضى سودايى

* * *

دل « 2 » بىسوز عشق افسرده باشد * كه آتش چون بسوزد مرده باشد

كسى از عمر برخوردار گردد * كه بر از وصل يارى خورده باشد

* * *

( 1 ) . اصل : مىرو . ( 2 ) . اصل : دلى .