خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٠٢

[ 40 . ] مولانا عبد الغفار ( سالم تخلّص )

پاى نهاده‌اى دلا باز به كوى عاشقى * سخت دلير مىروى واى به روزگار تو

حسن تو را به قتل ما كرده دلير اين‌قدر * آنچه تو مىكنى به ما ، نيست به اختيار تو

* * *

خرّم شبى كه شمع شبستان من شوى * آباد ساز كلبهء ويران من شوى

ظاهر شود كه سوز دلم تا چه غايت است * گر مرهم جراحت پنهان من شوى

رحم آيدت به جان محبّت‌پرست من * گر باخبر ز ديدهء گريان من شوى

بگذار تا زمين و زمان را به هم زنم * اى گريه چند مانع افغان من شوى

* * *

كو طبيبى كه علاج دل بيچاره كند * دل بيچارهء ما را به دوا چاره كند

آرزو چند زند بر در دل حلقهء شوق * صبر تا چند گريبان هوس پاره كند

نيم لطفى كه به من مىكند از روى عتاب * كاش آن هم نكند با من و يكباره كند

* * *

با دل چنان مكن كه سر شكوه وا كند * خود را به شكوهء تو دگر آشنا كند

آه دلم كه شعله بر افلاك مىكشد * نوعى مكن كه دست به تير دعا كند

درمان درد من مكن اى مهربان طبيب * دردى چنين خوش است كه مرگش دوا كند

با ساربان حكايت مجنون بيان كنيد * شايد زمام ناقهء ليلى رها كند

سالم بيا كه ما و تو فكر دگر كنيم * اين ، آن حريف نيست كه با ما وفا كند

* * *

شوق پروانه همين بس كه به گرد سر شمع * گردد و سوزد و انديشهء مردن نكند

* * *