خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٠١

[ 40 . ] مولانا عبد الغفار ( سالم تخلّص )

بر لب چشمهء وصلت همه سيراب شدند * دل جان سوختهء ما دم آبى نكشيد

* * *

خوش آن دل كاندر او جاى تو باشد * خوش آن منزل كه مأواى تو باشد

زنم بر پاى شمشاد آتش رشك * اگر چون قدّ رعناى تو باشد

به غير از واحد يكتا نماند * اجل گر كارفرماى تو باشد

* * *

مه من هنوز طفل است و ز خود خبر ندارد * به نصيحتش چه كوشم كه در او اثر ندارد

همه وقت با خيالش گله مىكند دل من * چه كند اميدوارى به كسى دگر ندارد

ز غمش بسوز سالم به جفا بساز امشب * شب نااميدى است اين‌كه ز پى سحر ندارد

* * *

كسى تا چند خوناب جگر از چشم تر بارد * ز چشم تر كسى تا چند خوناب جگر بارد

گهى دشنام مىبارد شكر از لعل شيرينش * نديدم تلخ گويى را كه از لعلش شكر بارد

دم فيض است و آه و ناله‌ام سوز عجب دارد * چه شك گر از دعاى بىرياى من اثر بارد « 1 »

گياه خرّمى سر بر زد آخر از گِلِ سالم * نمىگفتم بر آن باران رحمت اين‌قدر بارد

* * *

هلاك لعل توام كو به يك تكلّم گرم * هزار آرزوى مرده را حيات دهد

* * *

راه دلم نمىزند نرگس پرخمار تو * كام نمىدهد مرا خنجر آبدار تو

چون تو خلاف وعده‌اى ، وعدهء آمدن مده * تا نكشيم اين‌قدر محنت انتظار تو

( 1 ) . اصل : دارد .