خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٠٠

[ 40 . ] مولانا عبد الغفار ( سالم تخلّص )

اندك‌اندك مىدهد ساقى به من جام وصال * من در اين انديشه مىترسم كه هشيارم كند

باده‌اى خواهم كه بىخود سازد از يك ساغرم * آن‌چنان بىخود شوم كز خود خبر دارم كند

با خيالش رفته‌ام در خواب و مىترسم كه باز * فتنهء روز جزا از خواب بيدارم كند

عرض حال خويش سالم مىتوانم گفت اگر * يك نفس آن سنگدل گوشى به گفتارم كند

* * *

ناز در سرمه من دوش سر غوغا داشت * نظرش با دگران بود ولى با ما داشت

وه كه ما ضبط دل خويش نكرديم اوّل * ز « 1 » آن حريفى كه نگه‌هاى جنون‌فرما داشت

آنچنان كُشت به تيغم كه نگشتم آگه * مىتوان گفت كه آن شوخ يد بيضا داشت

لب ببند اى « أرِنِى » گو كه مرا طاقت نيست * تاب رويت دل پرحوصلهء موسى داشت

نشد از شمع رخت ديدهء جانم روشن * چه كنم چون دل من ديدهء نابينا داشت

دوش ديدم دل ديوانهء خود را سالم * بند در گردن و زنجير جنون برپا داشت

* * *

يك دم اين دل به فراغت مى نابى نكشيد * به خيال لب لعل تو شرابى نكشيد

ديده يكباره نيفكند نظر بر رويت * كه حيا بر رخت از شرم نقابى نكشيد

( 1 ) . اصل : - ز .