خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٩٩

[ 40 . ] مولانا عبد الغفار ( سالم تخلّص )

شد سيه ، روىِ فلك از آه آتشبار ما * گشت ويران ملك دل از گريهء بسيار ما

شرمسارى مىكشم از كرده‌هاى زشت خويش * هم مگر لطف تو پوشد پردهء پرگار ما

طالع اقبال ما بد بود اى اخترشناس * راست مىگفتى بلند افتاده بود ادبار ما

خانهء ما سالم از خاك مشقّت ساختند * غصّه مىرويد همانا از در و ديوار ما

* * *

باز ترسازاده‌اى در قصد ايمان من است * باز سوز طرفه‌اى در جان نالان من است

چند گويى منع دل كن ناصحا در عاشقى * خود تصوّر مىكنى كاين دل به فرمان من است

شرح درد خويش گفتم گفت صبرى پيشه كن * او چنين فهميده گويا صبر درمان من است

* * *

كردى ستم چنان‌كه رقيبم شفيع شد * زارم بكش كنون كه به از صد ترحّم است

* * *

درد هجران نصيب جان من است * هركجا محنتىست زانِ من است

امشب از ذوق جان نخواهم مرد * كه خيال تو ميهمان من است

فيض روحم نمىكند چه كنم * ملك الموت مهربان من است

سالم اين دوست را كه بگريزم * دشمن جان ناتوان من است

* * *

من نمىگفتم به يك ديدن گرفتارم كند * نرگس مردافكنش اين باده در كارم كند