خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٩٨

[ 40 . ] مولانا عبد الغفار ( سالم تخلّص )

سالم به ره تو خاك گرديد * القصّه به غصّه از ميان رفت

* * *

سر دهم چند به جان غمزهء فتّان تو را * چند در دل شكنم ناوك مژگان تو را

لب لعل تو به آن مهر و نشان نيست كه بود * كه به هم برزده امشب شكرستان تو را

آتشى در دل صحراى قيامت فكند * چون ز محشر گذرانند شهيدان تو را

غير مردن نبود هيچ علاجت سالم * مىتوان يافتن از درد تو ، درمان تو را

* * *

اندك‌اندك مىدهد ساقى به من جام وصال * من در اين انديشه مىترسم كه هشيارم كند

باده‌اى خواهم كه بىخود سازد از يك ساغرم * آنچنان بىخود شوم كز خود خبردارم كند

با خيالش رفته‌ام در خواب و مىترسم كه باز * فتنهء روز جزا از خواب بيدارم كند

عرض حال خويش سالم مىتوانم گفت اگر * يك نفس آن سنگدل گوشى به گفتارم كند

* * *

هلاك لعل توام كاو به يك تكلّم گرم * هزار آرزوى مرده را حيات دهد

* * *

دلم در بت پرستيدن چنان گرم است اى زاهد * كه گر در دوزخش مىافكنى ايمان نمىآرد

* * *