خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٩٥

[ 39 . ] مولانا سرورى

زين خاك چه اميد توان داشت كزو * هر ذره « 1 » مزار آرزويى دگر است

* * *

آن مه كه غم از دلم نگاهش مىرفت * خورشيد غبار جلوه‌گاهش مىرفت

دى مىشد و زلف سيهش پيشاپيش * خرمن خرمن حسن ز راهش مىرفت

* * *

داغم كه پراخگر شد ازو دامن خاك * از خون جگر ساخته پيراهن خاك

چشمم كه ز اشك برده گرد از تن خاك * صد عقد گهر فكنده در گردن خاك

* * *

هرگه دلم از داغ جنون خون ريزد * خون گشته چه آرزو كه بيرون ريزد

چشمم ، چو به ياد روى ليلى گريد * الماس به داغ دل مجنون ريزد

* * *

آنى كه دل از تو كان امّيد شود * خشت از نظر تو جام جمشيد شود

مورى اگر انديشهء راى تو كند * طبعش صدف گوهر خورشيد شود

* * *

پيكان تو را كه جان نثارش كردم * چون راز نهان در دل زارش كردم

تا جان نكشد بوى گل داغش را * چون لاله دل خويش حصارش كردم

* * *

اشكم كه ازو تيره شد آئينهء خاك * پرگوهر ناب ساخت گنجينهء خاك

از شعلهء آه دوزخ افشانم سوخت * دريا مانند داغ بر سينهء خاك

* * *

زان پيش كه با روح فتد كار دلم * سوداى تو گرم كرد بازار دلم

بر كهنه بناى چرخ سبقت دارد * تاريخ غمت بر در و ديوار دلم

* * *

( 1 ) . اصل : درّه .