خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٩٤

[ 39 . ] مولانا سرورى

مرا ز آتش رخساره‌اى جگر سوزد * كه از مشاهده‌اش نور در بصر سوزد

لب اميد شود خشك و چشم حسرت تر * گهى كه آتش عشق تو خشك و تر سوزد

چو شمع هر نفس از ياد « 1 » لعل او كامم * شود پرآب ، ولى ز آتش جگر سوزد

* * *

تو را گر غبارى به دامان نشيند * مرا گرد بر چهرهء جان نشيند

هر آن كس كه چون لاله داغ تو دارد * به خون جگر تا گريبان نشيند

نشيند چه‌سان باده پيش غبارى * بر ما اسيران بدان‌سان نشيند

* * *

درد او را به سينه مأوا ده * جنّتى را به دوزخى جا ده

گر اميد وصال او دارى * خط بيزارى تمنا ده

از نفس ، گرميى به دوزخ بخش * وز مژه مايه‌اى به دريا ده

ترك من كام تلخكامان را * يك زمان ز آن لب شكرخا ده

غمزه را جمع با تبسم كن * به اجل شركت مسيحا ده

دارى ار فكر كشتنم امروز * وعدهء كشتنم به فردا ده

* * *

صبح ، آتش‌ريزى خوى توام آمد به ياد * شام ، مشك‌افشانى موى توام آمد به ياد

شد سويداى دل من مطلع صد آفتاب * تا جهان‌افروزى روى توام آمد به ياد

كردم از صد ره تمناى خيال عارضت * از سيه‌بختى همان موى توام آمد به ياد

* * *

سرورى نقد جان در پايش افشانم ولى ترسم * كه آسيبى رساند از گرانى پاى جانان را

و له فى الرباعيّات

زين دهر كه خيرش همه مرهون شر است « 2 » * دل بركن اگر تو را ز معنى خبر است

( 1 ) . اصل : باد . ( 2 ) . اصل : سزست .