خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٩٢

[ 39 . ] مولانا سرورى

كلك صورتگرش آورده برون * يك جهان فتنه ز مويى آسان

جلد و وصّاليش از سوى كسىست * كز هنر مثل ندارد به جهان

اگر اين وصل بديدى مجنون * وصل ليليش نمودى هجران

يافت اتمام به اقبال شهى * كه كفش گنج سخا راست مكان

شاه عباس كه چرخش خواند * شاه ايران و خديو توران

كف او درّ سخا را دريا * دل او گوهر عشرت را كان

جام او شخص طرب راست دهن * تيغ او كام بلا را دندان

تا فلك راست به بر دلق وجود * باد اين خرقه تماشاگه جان

و له فى الغزليّات

لب تو زنده كند معجز مسيحا را * قدت به خاك فشاند نهال طوبى را

به دفع چشم بد از سوز خود دمى صد بار * سپند آتش دل مىكنم سويدا را

ز رشك آنكه صبا را بر او گذر نبود * ز جان حصار كنم خاك آن كف پا را

قضا براى مكافات پير كنعانى * سپيد « 1 » ساخت ز غم « 2 » ديدهء زليخا را

* * *

تا چند خون شود دل پرآرزوى ما * تا چند خون ديده شود آبروى ما

چون لاله رنگ غم ز دل ما نمىرود * خورشيد اگر به نور دهد شست و شوى ما

* * *

به هم زنيم اگر گاه گريه مژگان را * ز سيل اشك مثنّى كنيم طوفان را

به روى « 3 » دهر در صد بهشت باز شود * ز مستى ار بگشايد دمى گريبان را

به سان ذرّه پريشان شود دل خورشيد * به رخ چو جمع كند طرّهء پريشان را

* * *

به صحراى غمت منزل گرفتم * چو صحرا كوه غم بر دل گرفتم

دم بسمل به دستى دامن جان * به دستى دامن قاتل گرفتم

( 1 ) . اصل : سپند . ( 2 ) . اصل : رغم . ( 3 ) . اصل : بر روى .