خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٨٩

[ 39 . ] مولانا سرورى

جان روح الامين ز شرم لبش * در چه غبغبش نهان گشته

در فراقش دل پرآتش من * دوزخ هجر را نشان گشته

شعلهء مهر بر فلك هر شام * ز آتش آه من دخان گشته

مرغ شادى ز شاخ دهر پريد * تا دل من غم آشيان گشته

ليك حرز امان من شب و روز * مدحت صاحب الزمان گشته

صاحب عصر و سيد عالم * قرّة العين دودهء آدم

آن‌كه چون دولتش عيان گردد * فتنه در خويشتن نهان گردد

آن‌كه چون راى انتقام كند * تيغ خورشيد سرفشان گردد

پير گردون چو روى او بيند * چون زليخا ز سر جوان گردد

حجت ايزد آن‌كه چون حفظش * ملك دين را نگاهبان گردد

چون ملايك متاع ايمان را * دزد ابليس پاسبان گردد

چون ظهورش نقاب بردارد * از رخ جان حجاب بردارد

زه‌زه‌اى حجت خداى جهان * خه‌خه‌اى باعث بقاى جهان

روى بنما و حرف ظلمت را * حك كن از صفحهء فضاى جهان

نافه‌ها « 1 » از شميم طرّهء خويش * ريز در دامن هواى جهان

چون شود آفتاب طلعت تو * همچو جان روشنىفزاى جهان

شود آيينهء خرد هر خشت * از سواد كهن بناى جهان

گرنه « 2 » حرز حمايت تو شود * چون بقا مانع فناى جهان

اژدهاى عدم « 3 » كشد در كام * ز ابتدا تا به انتهاى جهان

اى جهان و جهانيان از تو * دل ز تو ، عمر از تو ، جان از تو

( 1 ) . اصل : نام‌ها . ( 2 ) . اصل : ز . ( 3 ) . اصل دژم .