خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٨٦

[ 39 . ] مولانا سرورى

آن شاه كه گيرد چو به كف ساغر عشرت * پرزمزمهء نوش شود كشور عشرت

بر روى دلش كاينهء نُه فلك آمد * از شش جهت افلاك گشوده در عشرت

دستش ز كرم بحر و در او جام زرش هست * از جوهر باده ، صدف گوهر عشرت

تا دستِ فلك جام زر مهر گرفته * چون او نگرفتست كسى ساغر عشرت

بر مى نه حباب است كه بر طالع خسرو * با مهر طرب كرده قران اختر عشرت

خورشيد سخاپرور عبّاس جهانگير * كز تيغ به كف دارد الماس جهانگير

شاهى كه چكد مرگ چو خون از سر تيغش * مرّيخ فشاند چو شرر آذر تيغش

پوشيده جهان هر دم ازو خلعت فتحى * با آنكه برهنه‌ست همى پيكر تيغش

نقش ملك الموت شود بر ورق خاك * هر قطرهء خونى كه چكد از سر تيغش

هر دم چو گل حسن ز رخسار نكويان * خورشيد ظفر بردمد از خاور تيغش

دشمن به كف دست نهد كاسهء سر را * هرگاه شود جرعه‌فشان ساغر تيغش

مشّاطهء صنع ازلى طلق فشانده * بر روى عروس ظفر از جوهر تيغش

چون برفِ تُنُك را تف خورشيد تموزى * شمشير اجل آب كند آذر تيغش

تيغش به وغا گنبد خضرا بشكافد * دستش به سخا زهرهء دريا بشكافد

شاهى كه فلك زيبد ميدان سمندش * خورشيد شود واله جولان سمندش

صرصر پى تعويذ برد نسخهء آن داغ * كز وى شده فهرست بقا راه سمندش

قهرش به يكى موى ببندد ز دُم او * گر سر بكشد باد ز فرمان سمندش

در ديدهء خورشيد كند نور صفت جاى * گردى كه برد باد ز جولان سمندش

هرگاه درآيد به سر اين توسن گردون * از بس كه شده واله و حيران سمندش

با سير سمندش چه بود چرخ ، غبارى * با آتش تيغش چه بود مهر ، شرارى

تا هست جهان ، شاه جهانيان جهانبان باد * دايم به سخا دستش ، نيسان جهان باد