خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٨٢

[ 39 . ] مولانا سرورى

از ياد خُلقت افكند هر شام از شب نافه « 1 » اى * اين آهوى گردون ختن در صحن صحراى فلك

دست قضا برداردش از فرق ، اكليل وجود * گر از خط حُكمت دمى بيرون رود پاى فلك

داده‌ست در روز ازل زان‌سان كه گلبن را ز گل * از داغ فرمانت قضا زيب سراپاى فلك

اى چون فلك قدر تو را عرش برين بسته ميان * وى چون خرد علم تو را تقدير ، طفل درس‌خوان

اى از رياض دولتت يك غنچه خورشيد منير * وى از غبار درگهت يك ذرّه ماه مستنير

ننگاشت از روز ازل نقّاش تقديرت بَدَل * ننمود از به دو جهان مرآت امكانت نظير

از باغ لطفت غنچه‌اى مجلس‌فروز صد بهشت * وز باد « 2 » قهرت شعله‌اى هنگامه سوز صد سعير

ذكر طواف مرقدت بندد بهشتى بر نَفَس * باد غبار درگهت سازد سپهرى در « 3 » ضمير

آنجا كه دهر از پا فتد مهر تو باشد پايمرد * و آنجا كه چرخ از جا رود حبّ تو باشد دستگير

طوق عذاب سرمدى دست آورد در گردنش * هركس كند گردنكشى از بيعت روز غدير

هر دل كه نبود مخزن نقد ولاى قنبرت * باشد چو دست مفلسان از مايهء ايمان فقير

اى نور عرفان ذره‌اى از آفتاب دين تو * وى بار خذلان يك شرر از شعله‌زار كين تو

* * *

( 1 ) . اصل : ناقه . ( 2 ) . اصل : بار . ( 3 ) . اصل : بر .