خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٧٥

[ 37 . ] مولانا شريف

اجل كجاست كه خاك مرا دهد بر باد * غبار هستىام از خاطر تو بردارد

* * *

تسكين نيافتيم ز جام طلب هنوز * خمخانه‌ها تهى شد و ما تشنه لب هنوز

روزى كه عشق سلسله بر پاى ما نهاد * مجنون برون نيامده بود از عرب هنوز

* * *

لاف وفا و مهر زدم خون من بريز * مىخواستى براى هلاكم بهانه‌اى

از دهر مىبرم كفن خونچكان شريف * بايد شهيد تيغ بلا را نشانه‌اى

* * *

كه خواهد خواست خون چون منى فرداى محشر هم * چرا در كشتنم انديشه از روز جزا دارى

* * *

ز جان در محنتم ، از دل به تنگم ، مىكشم خود را * شريف اين راز عمرى شد كه با خود در ميان دارم

* * *

ما گنج غمت در دل ديوانه نهاديم * سرمايهء جاويد در اين خانه نهاديم

جز خون جگر بىلب لعلت نكشيديم * هرچند كه لب بر لب پيمانه نهاديم

* * *

شعلهء حسن تو آن‌روز كه بر طور افتاد * آتش رشك به جان من مهجور افتاد

بس كه بر گرد دلم گشت خيال مژه‌ات * صد شكافم به حصار دل معمور افتاد

ما و مجنون به ره باديه همتك بوديم * قدمى چند ز همراهى ما دور افتاد

ما كشيديم ز رخسارهء مقصود نقاب * ما نهاديم قدح دور به منصور افتاد

* * *

عشق چون در دل درآيد ، بىخودى زور آورد * داغ چندين سالهء ما را به ناسور آورد