خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٧٤

[ 37 . ] مولانا شريف

نماند كس كه صفاى دلم يقين نشد او را * به غير مدعى تيره دل كه محض شك آمد

* * *

از مسلمانى نه ذوقى ، نى « 1 » به كفرم رغبتى * بر چه كيشم من كه نفى كفر و ايمان كرده‌ام

* * *

شادمانم كه به غيرى نرسيد « 2 » آسيبش * فتنه هرچند ز چشم سيهش مىباريد

* * *

كوه اندوه و بلاييم نه خار و خاشاك * ما به هر سيل محال است كه از جا برويم

* * *

مرا دلىست كه مهر و محبّت است تمام * به اين خوشم كه دلى نيست چون دل همه كس

* * *

مشكل كه جان برم ز تف شعله‌هاى دل * صد ره گَرَم به آب بقا شست و شو دهند

* * *

با جفا و جور خو كردم كه در دوران تو * جور بىپايان ، ستم بىحد ، وفا ناياب بود

* * *

من چرا انديشم از عصيان كه مىسوزد شريف * خرمن چندين گنه از برق استغفار ما

* * *

ما دل و دست از متاع دين و دنيا شسته‌ايم * دين و دنيا پرمتاعى نيست در بازار ما

* * *

بر سر شريف داغ جنونم عجب مدار * نخل ملامتم گل اندوه بر دهم

* * *

( 1 ) . اصل : نه . ( 2 ) . اصل : نرسد .