خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٥

[ 36 . ] مولانا نذرى

خاكم به سر كه دور ز بزم محبّتم * ابليس‌وار راندهء درگاه عزّتم

آوارهء ديار وصالم ز رشك غير * بيهوده گرد باديهء درد و محنتم

* * *

يك شرار از سينهء ما آتش موسى بود * آن‌كه عالم را كند روشن چراغ ما بود

تازه عاشق گشته‌ام چشم ترحّم وامگير * نومسلمان گشته را يك چند عزّتها بود

* * *

نذرى از سوز درون مُردم و آهى نزدم * تا ندانند كه در سينهء سوزانم كيست

* * *

در دل پرآرزوى ما تمنّا آتش است * الحذر اى همنشين از ما كه با ما آتش است

هركجا رخ برفروزى ما سپند مجلسيم * خويشتن سوزيم چون پروانه هرجا آتش است

* * *

خوش آن‌كه به من چشم تو گاهى نظرى داشت * هر ناله كه مىكرد دل من اثرى داشت

جبريل فرومانده ز همراهى آهم * اين مرغ زبون بين كه چه خوش بال و پرى داشت

صد شكر كه آخر تو ربودى ز ميانش * آن دل كه بر او دست تصرّف دگرى داشت

* * *

چو باد آن طرّهء طرّار بشكست * تو را زلف و مرا زنّار بشكست

هوس نوميد از بزم تو برگشت * تمنّا در دل افگار بشكست

گه نظّاره از تندى خويت * نگه در ديدهء خونبار بشكست

مگر بيچاره نذرى از جهان رفت * كزين‌سان عشق را بازار بشكست

* * *