خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٤

[ 36 . ] مولانا نذرى

واى بر جانى كه آه ما فتد دنبال او * آه از آن زخمى كه در وى بشكند پيكان ما

* * *

جانا گرت ز همدمى ما ملال نيست * تنها مخور شراب ، كه تنها حلال نيست

بىما نشسته‌اى تو و با ما خيال تو * داريم محبتى كه تو را در خيال نيست

* * *

به كُنج هجر من آن بىكسم كه گر ميرم * كسى به پرسش من جز بلا نمىآيد

روم چو از درش آزرده بىكسى بنگر * كه غير سايه كسم از قفا نمىآيد

* * *

دل كه از درد باخبر باشد * ناله‌اش همدم اثر باشد

هر گياهى كه رويد از كويت * آبش از چشمهء جگر باشد

نذرى از آب ديدهء عاشق * دامن روزگار تر باشد

* * *

بلا ناخن زند جايى كه قدرت جلوه‌گر باشد * چنين مخرام مىترسم ز چشم بدخطر باشد

چو سيرم « 1 » در تمنّاى لبت از بس كه شيرين است * گر از خاكم گياهى سر برآرد نيشكر باشد

* * *

اسير عشق كجا ميل نوبهار كند * گل و شراب بر گلخنى چه كار كند

ز وعده‌هاى تو الماس ريزه در جگر است * اجل به كس نكند آنچه ، انتظار كند

* * *

به خون طپيدم و چشم از تو برنمىدارم * هنوز كُشتهء شمشيرت آرزومندست

* * *

بس كه روى تو در نظر دارم * ديده‌ام بر رخ آفتاب شده‌ست

* * *

( 1 ) . اصل : ميرم .