خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٣

[ 36 . ] مولانا نذرى

دلم پر مىطپد در سينه پندارى گرفتار است * دو چشمم بازمىماند مگر حيران ديدار است

دلت آزرده مىگردد خدا را « 1 » در دلم مگذر * كه ويران گشته پر تنگ است و آنجا درد بسيار است

خدا را اى برهمن تار گيسوى صنم مگسل * برِ من رشتهء جان است اگر پيش تو زنار است

* * *

رخنهء ديوار غم چاك گريبان ماست * وادى خونخوار هجر عرصهء ميدان ماست

* * *

امروز يار از بر من سرگران گذشت * برق از گياه چون گذرد « 2 » آنچنان گذشت

تير آنچنان گشاد كه تا پر به دل نشست * تيغ آنچنان رساند ، كه از استخوان گذشت

* * *

قطره‌زنان به راه او اشك فشانم از مژه * كز نمك آب بهْ كنم آبله‌هاى پاى را

* * *

رموز قصّه من حرف دردناك من است * مزار اهل محبّت نشان خاك من است

من از براى غمت عمر نوح مىخواهم * اجل ز سنگدلى در پى هلاك من است

چو نذرى از در خويشم مران به صد خوارى * كه حسن پاك تو محتاج عشق پاك من است

* * *

انصاف بين كه توبه‌ام از باده مىدهد * وقت چنين كه پاى گلى مىتوان گرفت

* * *

( 1 ) . اصل : - را . ( 2 ) . اصل : گذر .