خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٢

[ 36 . ] مولانا نذرى

حسن روزافزون او آتش به عالم درزند * قامتش چون در خرام آيد در محشر زند

قاتلى دارم كه چون از ناز خنجر بركشد * روح قدس آيد كه خود را بر دم خنجر زند

* * *

رفتيم و يار را به رقيبان گذاشتيم * يوسف به گرگ و گرگ به چوپان گذاشتيم

خرّم نشين به غير كه رفتيم از درت * حسرت به جاى توشه در انبان گذاشتيم

ما مىشديم و ديده به دنبال يار بود * در هر قدم هزار نگهبان گذاشتيم

* * *

متاع وصل مگر نسيه مىفروشد يار * كه مشترى ز دكانش جدا نمىگردد ؟

* * *

دل من در خم زلف تو گرفتار خوش است * تازه كافرشده را حلقهء زنّار خوش است

هركجا هست دلى ميل به راحت دارد * جز دل خون‌شدهء ما كه به آزار خوش است

* * *

به هنگام تكلّم از لب جانبخش جانانم * نمك مىريزد امّا كس نمىبيند نمكدان را

* * *

به هر زمين كه كنم سجده پيش قامت يار * ملايك از مژه روبند سجده‌گاه مرا

ز خاك تربت من ارغوان دَمَد نذرى * مگر كه آب به خون داده‌اى گياه مرا

* * *

از كمال بىكسى با خويش همدم گشته‌ام * بس كه خوارم در نظرها ، نخل ماتم گشته‌ام

* * *

دل را هواى دشت و تمنّاى باغ نيست * گلخن فروز را سر و برگ چراغ نيست

اين اختلاط ساخته گر نيست پس چرا * امروز با منى و رقيب تو داغ نيست

نذرى زبانه مىكشد آتش ز سينه‌ات * اين روشنى خانهء تو از چراغ نيست

* * *