خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٥٧

[ 35 . ] مولانا كسرى

بازخواهم ديد شبهايى كه صد نوبت در او * جان به لب خواهد رسيدن ، تا سحر خواهد شدن

* * *

فزون ز هرچه تصور كنند غيرت ماست * برون ز حوصلهء كاينات طاقت ماست

به عقل كل مى ما مستى ابد بخشد * چه بيخودىست كه در ساغر محبّت ماست

چه طالع است كه در بزم آرزو امشب * هزار ديده نگهبان چشم حسرت ماست

* * *

سوخت حسن تو سراسر ساكنان خاك را * اين زمان افتاده در پى انجم و افلاك را

دوش كردم از نگاه اوّلين جا در دلش * اينقدر تأثير مىباشد نگاه پاك را

آه از آن ساعت كه بردارم سر از دامان خاك * افكنم در پيش و پس چندين گريبان چاك را

* * *

از بس كه ريخت ديده به ياد رخت سرشك * كوثر به عذرخواهى چشم تر آمده

* * *

چو چاك پيرهن از ناز در چمن بگشود * در بهشت تو گويى به روى من بگشود

به دستيارى لعل تو نيش مژگانت * عقيق را رگ قيفال در يمن بگشود

و له فى الرباعيّات

مجنون كه به خاك تيره منزل دارد * مهر ليلى هنوز در دل دارد

روحش دارد همان به رسم عادت * سر در پى هر ناقه كه محمل دارد

* * *

يعقوب عقوبتش به فرقت كردند * ايوب سراپاش جراحت كردند

من حوصله‌ام بيشترك بود ، به من * اين هر دو به يك‌باره كرامت كردند

* * *

از نيش زمانه سينه‌اى دارم ريش * وز كينهء چرخ محنتى بيش از پيش

دستم به گريبان فلك مىنرسد * تا بردرمش چو چاك پيراهن خويش

* * *