خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٥٦

[ 35 . ] مولانا كسرى

به جلوه ميل كن و برفراز قامت را * به هم شكن صف هنگامهء قيامت را

دگر به سينه نهاديم داغ رسوايى * به كاينات نموديم اين علامت را

بيا به جانب من اى بلا به رقص و سماع * كه رخصت از ته دل داده‌ام سلامت را

* * *

شعلهء حسن تو سرگرم به عالم‌سوزىست * گِردِ آن شعله بگردم كه دلم را روزىست

نيك‌بخش نتوان ساخت به يك عالم سعى * آن سيه‌بخت سيه‌روز كه محنت روزىست

ما به خوش‌يمنى و نيكوقدمى مشهوريم * كسريا بخت تو و طالع ما فيروزىست

* * *

آنجا كه بود توست چه باشد نمود من * بادا فداى بود تو ، بود و نبود من

گردم به گرد سركشى او كه مىكند * از كاينات عار ز ننگ وجود من

* * *

كارى مكن كه خنجر آه از جگر كشم * شمشير ناله « 1 » را ز غلاف اثر كشم

كارى مكن كه بر در سلطان حسن تو * از آه و ناله در دل شبها حشر كشم

بر بام عرش مرغ اجابت كند شكار * تير دعا ز تركش دل چون بدر كشم

* * *

كى بود مدعى كه به لطفت قرين نبود * بر مسند وصال تو پهلونشين نبود

گرديده جاى صحبت رندان باده‌نوش * بزمى كه محرميّت روح الامين نبود

پيمان ما شكستن و برگشتن از قرار * كسرى ميان ما و تو شرط اين‌چنين نبود

* * *

باز جايى حسرت ما جلوه‌گر خواهد شدن * آرزو لب تشنهء خون جگر خواهد شدن

عزتم را گرد خوارى بر جبين خواهد نشست * آب‌رويم خاك راه هر گذر خواهد شدن

( 1 ) . اصل : ناز .