خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٤٢

در مرثيهء حسان العجم مولانا محتشم

هردم به جانبت نگرم صد هزار بار * مانع ز ديدنت شودم گر هزار چشم

در دست ما و ديده و دل اختيار نيست * افتد مرا به روى تو بىاختيار چشم

از رفتنت سياه شد از اشتعال دل * در وعده‌ات سفيد شد از انتظار چشم

جان مىدهد نگاه تو تر كرده‌اى مگر * از خاك رهگذار شه ذو الفقار چشم

شاه ولى على كه ز بعد نبى به او * دارند اهل دل ز يمين و يسار چشم

از راى او نسيم به گلشن اگر رود * بينا شود چو ديدهء نرگس هزار چشم

دارند بر شفاعت او روز رستخيز * يكسر جهانيان ز صغار و كبار چشم

گر باغ را ز جوى ضميرش دهند آب * زين بس عجب كه شاخ نيارد به بار « 1 » چشم

شاها ز درد چشم به حالم ز عين لطف * يك ره فكن به جانب اين خاكسار چشم

چشمم چنان كه بوده « 2 » از آن ساز خوبتر * وز حاسدان ز ديدهء من دور دار چشم

گر پرتوى ز حفظ تو يابد بود محال * كآزرده همچو گل شود از نوك خار چشم

شاهنشها به سوى خصالى نظر فكن * كز بس كه اشك ريخت فتادش ز كار چشم

تا سير روزگار پى ديدن جهان * آرد ز مهر و ماه به ليل و نهار چشم

روشن شود چو چشم مه و مهر هر زمان * از خاك رهگذار سگانت هزار چشم

در مرثيهء حسان العجم مولانا محتشم

در مرثيهء حسان العجم مولانا محتشم

همدم مرا به جانب كاشان چه مىكشى * افتاد نخل ، رخت به بستان چه مىكشى

آزار من ز قصّهء كاشان چه مىدهى * اين سيل خون ز ديدهء گريان چه مىكشى

كاشان خراب شد تو فراموش كن ازو * اين قصّهء دراز ، بدين‌سان چه مىكشى

اى بدخبر به حالت خود كى گذارمت * من غرق خون تو سر به گريبان چه مىكشى

دست از طرب بدار و چو من خاك عالمى * بر سر بريز پاى به دامان چه مىكشى

چون در وطن غريب شدم اين زمان مرا * سوى وطن به هرزه تو نادان چه مىكشى

بگذار در جهان بنهم سر غريب‌وار * تا در فراق دوست كنم گريه زار زار

( 1 ) . اصل : يار . ( 2 ) . اصل : بود و .