خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٤٠

در حالت تير بر دست خوردن شخصى گفته

رحمى كه دراز است شب غم چندان * كاندر دل شب روز قيامت برق است

* * *

رحم آر بر آنكه اشك آبش ببرد * بنياد دل و جان خرابش ببرد

در عشق تو مردن است كامم كه مريض * راحت باشد شبى كه خوابش ببرد

قصيده

به ياد روى تو در مجلس قضا و قدر * پيالهء دل ما گشت پر ز خون جگر

حجاب مانع ديدار بوده معذوريم * اگر تو را نشناسيم در صف محشر

جهان ز دود دل من نگشته است سياه * كه سوختم من و بر باد رفته خاكستر

كجا به دامن او دست من رسد هرگز * اگرچه سعى نمايد بسى قضا و قدر

كه روز وصل ز من آنقدر نشيند دور * كه پيش او نتواند رسيد پيك « 1 » نظر

منم چو تاجر و جان مايه ناخدا عشق است * غم تو بحر و تنم زورق است و دل لنگر

ز شوق ميرم و سويت نگاه مىنكنم * ز بس كه پيش تو شرم آيدم ز ديدهء تر

ربوده هر نگهت طاقت از دو صد بيدل * فزوده هر مژه‌ات تيزى از دو صد خنجر

ز نيم جنبش از آن ابروى كماندارت * هزار تير ز آماج سينه يافت گذر

مگر ز جوشن جان بگذرد چنين تيرش * سمىّ ابن خليل اختر همايون‌فر

خدايگان خوانين دهر اسماعيل * كه شد گداى درش شاه عرصهء خاور

بود به بحر جلالش هلال ، يك زورق * بود به مجلس خاصش سپهر يك مجمر

رياض دولت را ، ذات فايضش حلّه * عروس كشور را عدل شاملش زيور

مَلَك چه باشد بر بام رفعتش ، طاير * فلك چه باشد در بحر همّتش ، معبر

به معرضى كه ضميرش سپاه نور كشد * سوار مهر چه باشد ، سياهى لشكر

به تاك ، نهىاش اگر بنگرد ز روى غضب * شود زرير صفت رنگ بادهء احمر

وگر ز خوى عتابش رياض آب خورد * درخت ، حاصل اخگر دهد به جاى ثمر

جهان‌مدارا ، دريادلا ، خداوندا * تويى كه ملك تو افزون بود ز بحر و ز بر

( 1 ) . اصل : به يك .