خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٩

در حالت تير بر دست خوردن شخصى گفته

در حالت تير بر دست خوردن شخصى گفته

در حالت تير بر دست خوردن شخصى گفته

در كيش خدنگ تو نشيمن چه كند * او عاشق جنگ ، خانه ، مسكن چه كند

انگشت تو مجروح اگر كرد مرنج * با دوست چنين كند به دشمن چه كند

* * *

دلدار به بيداد دل ما نرسد * دوزخ به غم‌آباد دل ما نرسد

خاكستر ما فراق بر باد دهد * گر صبر به فرياد دل ما نرسد

* * *

از بُخل ره عيش به محفل ندهى * در دل به خيال دوست منزل ندهى

از تو عجبى نيست كه از غايت بُخل * عاشق شده باشى و ز كف دل ندهى

* * *

اى عهدشكن ستيزه‌رايى به تو ماند * ما شهره شديم و خودنمايى به تو ماند

از بهر هلاك ما جدايى كردى * ما جان برديم و بىوفايى به تو ماند

* * *

آواره‌گىام خواست دل خودكامش * رفتم كه ز رفتنم برآيد كامش

من خاطر دوست را رعايت كردم * ترسم كه كنند بىوفايى نامش

* * *

چون صحّت من جان مرض را آزرد * دل وجدكنان به من دو تاريخ سپرد

تاريخ نخست اينكه : « خصالى جان برد » « 1 » * تاريخ دگر ، « عدوى ما خواهد مرد » « 2 »

* * *

اى آتش غم شعله نمايانتر كن * وى خانه فروز از دلم سر بر كن

اى ديده اگر تر نكنى دامن خاك * شرمنده شود دامن مژگان تر كن

* * *

گفتم كه شبم دراز ، گفتى زرق است * شب را تا شب هيچ نگفتى فرق است

( 1 ) . به سال 991 ه . ق اشاره دارد . ( 2 ) . به سال 991 ه . ق اشاره دارد .