خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٨

[ 34 . ] مولانا حسين خصالى

نوخطان دامِ ره ما خط مشكين مىكنند * بند اين ديوانه دل ، جعد از پرچين مىكنند

كام صد فرهاد مىسازند تلخ از انتظار * تا لب خود را به شكّرخند ، شيرين مىكنند

لشكر عشق تو خاك عاشقان بر باد داد * اين زمان خود توسن حسن تو را ، زين مىكنند

هرچه مىگويد خصالى در بيان حسن تو * هوشمندان جمله مىخندند و تحسين مىكنند

و له فى الرباعيّات

گو خاطرم از غمت مشوش مىباش * گو منقل سينه‌ام بر آتش مىباش

گو جان ز تف آتش حرمان مىسوز * گو دل ز غم هجر تو ناخوش مىباش

* * *

چون گوشهء محنتم نشيمن گردد * ذكر تو چراغ ظلمت تن گردد

هرگاه كند خيال روى تو دلم * چون خاطر آفتاب روشن گردد

* * *

مپسند كه هيچ روز شادت نكنم * صد شب گذرد كه خير يادت نكنم

بيدادگرا همدم هجرم نكنى * ناگاه كنم عادت و يادت نكنم

* * *

گر يك شرر از دلم جدا مىافتد * مهرىست كه نورش همه جا مىافتد

هرچند چو شب لباس‌پوشى كردم * عشق تو چو صبح برملا مىافتد

* * *

هيچ وقتى پى ديدار نرفتى كه حجاب * بر رخ شاهد مقصود نقابى نكشيد

همه بر خوان وصال تو تنعّم كردند * دل من از تو ولى منّت آبى نكشيد