خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٦

[ 34 . ] مولانا حسين خصالى

ز سيل ديدهء گريان در اين طوفان بىپايان * خصالى دست شست از جان و اينك مىبرد آبش

* * *

جاى آن است كه هجران تو ما را بكشد * زانكه ما قدر وصال تو نمىدانستيم

* * *

با خصالى لطف كردى وز تو منّت‌دار نيست * زانكه صدچندان تو را اين لطف با اغيار هست

* * *

خط از عِذار نازك آن سيمبر دميد * يا سنبلى ز روى گل تازه بردميد

اعجاز بين كه دانهء خالش بر آن عِذار * جايى فتاد و سبزه ز جاى دگر دميد

* * *

دلم عيادت من كرد وقت جان دادن * كنون ز روى تو ترسم كه شرمسار بود

* * *

شب نمىبردم به دل راهى ولى بود آن‌قدر * كز كباب مجلس او مىشنيدم بوى دل

* * *

ديدمش با شعلهء حسنى كه جانم پاك سوخت * ديدن گرمى كه خون در ديدهء نمناك سوخت

* * *

گريه‌آلودم ز من شرح غم جانان مپرس * دوستى با من مكن از درد بىدرمان مپرس

* * *

دانم خلاف عهدت ، بازم به وعده ميل است * كز انتظار مردن ، بهتر كه نااميدى

* * *

بتوان ز غم تو ترك جان كرد * ترك تو ولى نمىتوان كرد