خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٥

[ 34 . ] مولانا حسين خصالى

در وصال تو دل غمزده‌ام خرّم نيست * داغ جانسوز مرا حوصلهء مرهم نيست

غير ، خوشحال كه از مهر به دو پيوستى * ما به اين شاد كه پيوند تو بس محكم نيست

* * *

ترسم در اين فراق دلم غرق خون شود * طوفان بحر هجر ازين پس فزون شود

اين نيم جان كه هست نماند « 1 » در اين بدن * و آن دل كه نيست در كف من نيز خون شود

* * *

پى خلاص من از غم ، دعا چه فايده دارد * مرض رسيده به مردن ، دوا چه فايده دارد

* * *

دلا از تو هم آنقدر رشك دارم * كه شادم كز آن كوى خرّم نيايى

عيادت طمع دارم اين نيز دانم * كه گر مرده باشم به ماتم نيايى

* * *

دل كرد شكوه از غم و من منفعل شدم * ترسم گمان برد كه دلم با زبان يكىست

* * *

تو در برابر و من جان نمىدهم بنگر * كه آرزوى وصال توام چه مقدار است

* * *

نداشتم گله‌اى از تو كز درت رفتم * حجاب عشق مرا با تو هم نفس نگذاشت

* * *

بخواهد كشتنم آخر فسون چشم پرخوابش * امان تا چند باشد گوسفند از تيغ قصّابش

( 1 ) . اصل : بماند .