خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٠

[ 33 . ] مولانا فخرى

گر غنچه پيش آن دهن از خود سخن كند * آيد صبا و خاك رهش در دهن كند

* * *

دگر امشب است آن شب كه ز سوز عشق تا روز * همه شب ز ديده ريزم به كنار ، اشك جانسوز

* * *

پروانه‌سان گردم از آن هر لحظه بر گرد سرش * كان شمع را جز پيرهن ، نگرفته غيرى در برش

* * *

با وصل تو تا دست در آغوش نكرديم * غم‌هاى فراق تو فراموش نكرديم

* * *

در شام هجرت دمبدم از ديده در خون گشته‌ام * كو صبح وصلت تا دمى ز آن ورطه بيرون اوفتم

* * *

ز دردم خون بگريد چون كسى را حال خود گويم * از آن هرگز نخواهم با كسى احوال خود گويم

* * *

نه در ره تو همين پاى بر زمين دارم * به خاك پات كه جان هم در آستين دارم

ز من مپرس كه فخرى بگو چه دين دارى * خراب عشق بتانم نه دل نه دين دارم

* * *

مكن از من حجاب اى آفتاب از خانه بيرون آ * كه من از گريه كردن پيش پاى خود نمىبينم

* * *

دلم كه بىلب و چشم تو خورد و خواب ندارد * به دور لعل تو ميل شراب ناب ندارد