خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٩

[ 33 . ] مولانا فخرى

كار ما را چون نمىخواهد به سامان يار ما * هيچ سامانى نخواهد داشت هرگز كار ما

* * *

گريه تا كى شرمسار مردمان سازد مرا * اشك مىترسم كه رسواى جهان سازد مرا

چرخ مىخواهم كه چون قصد هلاك من كند * كشتهء شمشير آن ابرو كمان سازد مرا

* * *

در فراقت تير آهم از دل پرخون گذشت * حيرتى دارم كه امشب بىتو بر من چون گذشت

* * *

نه گره بر سر زلف آن بت موزون زده است * مرغ دل چنگ در آن طرّهء شبگون زده است

بر سر تربت مجنون ز عزاداران است * هر سيه خانه كه در دامن هامون زده است

* * *

لب تشنه مردم و قدم از من دريغ داشت * ابر مراد بود نم ، از من دريغ داشت

در حيرتم كه شوخ ستمكار من چرا * با آن ستمگرى ، ستم از من دريغ داشت

* * *

بس كه چشمم شام هجران گريه از حد مىبرد * سيل اشكم سوى آن سرو سهى قد مىبرد

* * *

من لب تشنه را دور از لبت خون در جگر گردد * تو را تيغ جفا هر دم به خونم تشنه‌تر گردد

اگر مرغ دلم گرد لبت گردد عجب نبود * مگس را منع نتوان كرد اگر گرد شكر گردد

* * *