خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٥

[ 32 . ] مولانا شعورى

چندانكه غم جان و تنت بايد خورد * چون من ز توام ، غم منت بايد خورد

امروز غمم نمىخورى مىترسم * فردا غم غم‌نخوردنت بايد خورد

و له فى تاريخ

ز اقبال ، ابو القاسم پاكيزه سرشت * ايوانى ساخت همچو ايوان بهشت

منشىِّ طبيعت از پى تاريخش : * « ايوان گرك يراق كاشان » « 1 » بنوشت

* * *

جان را حلاوت از لب شكّرفشان توست * شيرينى حيات ابد با دهان توست

گرديده‌ام سراسر بازار كاينات * جنسى كه خواسته است دلم ، در دكان توست

جان از نشاط در تن من رقص مىكند * گويا كه حرف كشتن من ، بر زبان توست

ز آن دير در كنار من آيى كه هر طرف * چندين هزار دست هوس ، در ميان توست

* * *

اى جام باده خاصيت جان گرفته‌اى * گويا تمتّع از لب جانان گرفته‌اى

صد بار پشت دست به دندان گرفته‌ام * در حسرت لبى كه به دندان گرفته‌اى

* * *

دگر دل شورشى در تنگناى جسم و جان دارد * كه شور محشر از وى بر زبان صد الامان دارد

دگر رعنا خرامى مىكند جا در دل تنگم * كه در هر گام منّت بر زمين و آسمان دارد

به تهديدى بلاى هجر ، جان مىكاهدم شوخى * كه دل صد حرف امّيد از وصالش بر زبان دارد

* * *

( 1 ) . به سال 991 ه . ق اشاره دارد .