خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٤

[ 32 . ] مولانا شعورى

ما موسى و طور ما دل انور ماست * ابراهيميم و طبع ما آزر ماست

ماييم خليل دور و صد چون نمرود * آزردهء نيش پشهء لاغر ماست

* * *

در غم ، فلك از رشك دماغ تر ماست * كوثر نسبش ز بادهء ساغر ماست

ما باده‌خوران بزم عيش و طربيم * گو خصم بخاى دل كه اين درخور ماست

* * *

در بزم جهان قرص قمر ساغر ماست * خورشيد شعاع بادهء احمر ماست

رامشگر ما زهره و از بهر بخور * شب عنبر ما و آسمان مجمر ماست

* * *

گر همسفر سرشك من برق شود * آغشتهء خون ز پاى تا فرق شود

يك لحظه به كام دل اگر گريه كنم * دريا در آب ديده‌ام غرق شود

* * *

اى روى به بد نهاده راى تو بد است * راى تو بد است و ماجراى تو بد است

رويى دارد بدى كه برمىگردد * هرچند كه بد كنى براى تو بد است

تا چند كسى ز دين و آيين گردد * پيوسته پى فهمى بيدين گردد

حاتم گردد به گرد فهمى دايم * مانند جُعل كه گرد سرگين گردد

* * *

روزى كه به عشق آن صنم پيوستم * از بود وجود هر دو عالم رستم

چون بوى فراق آمد از هر فرحى * بر روى فرح در فراقت بستم

* * *

ما نخل محبّتيم و آتش بر ماست * خورشيد منير اخگر خاكستر ماست

در دوزخ اگر فتد بسوزد دوزخ * اين سوز كه از تو در تن لاغر ماست

* * *