خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٣

[ 32 . ] مولانا شعورى

در نكويى تو چنانى كه شهيدان غمت * طلب وصل تو در روز جزا نيز كنند

* * *

ناصحم مىداد پند و من خموش از فكر يار * ز آن خموشى در گمان ناصح كه پندش كار كرد

* * *

ز من به غير خيالى نمانده است « 1 » هنوز * به خاطرت چو رسم از من احتراز كنى

* * *

تو چنان كن كه من از لطف تو نسبت با خود * همه جا گويم و شرمندهء خويشت سازم

* * *

به محشر گر درآيى با چنين خوبى زليخا را * پشيمان از تمنّاى وصال يوسفى سازى

ز هر عضوت برآيد در مقام عشق آهنگى * ز پيوند تعلّق ، جسم اگر چون نى تهى سازى

و له فى القصيده

افسردگيى « 2 » در نفس خصم تو پيداست * كز دم زدن ، آتش بكشد در دل آهن

و له فى الرباعيّات

اى نفس كنى ره جنون طى تا كى * و اندر قدح نگون كنى مى تا كى

ليلى طلبا ، ليلى تو در بَر توست * بيهوده دَوى به گرد هر حىّ تا كى

* * *

تا در دل من مهر تو مسكن دارد * هر روزهء من هزار دشمن دارد

با آن‌كه به خاك تيره يكسان گشتم * بدخواه هنوز چشم بر من دارد

* * *

آن به كه به گريه شاد دارم دل خويش * از ناله گشايم گره از مشكل خويش

كز گلشن آرزو نچيدم هرگز * يك گل به مراد دل بىحاصل خويش

* * *

( 1 ) . اصل : - و . ( 2 ) . اصل : افسردگى .