خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٢

[ 32 . ] مولانا شعورى

من كه آيد رشكم از همراهى او سايه را * چون توانم ديد هر دم غير را همراه او

* * *

سخن با من پى رشك رقيب امروز مىگويى * سرت گردم رقيب آخر مرا روزى به كار آيد

* * *

هرگه كه از پيشِ نظر آرام جانم مىرود * بر چرخ هر دم از فغان ، صد كاروانم مىرود

هر لحظه صيدافكن بتى ، بر جسم زارم مىزند * تيرى كه آيد « 1 » بىخبر در استخوانم مىرود

* * *

يا زلال وصل در كام من ناشاد ريز * يا بكش تيغ جفا خون من از بيداد ريز

هست خسرو لايق هجران ، شراب وصل را * اى شكر لب در گلوى تشنهء فرهاد ريز

باده پرزور است و من بىظرف و صحبت مغتنم * ساقيا مى در قدح بر قدر استعداد ريز

* * *

عاشقى كاو به غم افسانه نگردد هرگز * در دل آن گوهر يك دانه نگردد هرگز

با دل خستهء من درد تو اى آفت جان * آشنايىست « 2 » كه بيگانه نگردد هرگز

دست پيمان چه دهى زاهد خودبينى را * كه به گرد سر پيمانه نگردد هرگز

* * *

رقم چون مىكنم حرفى ز روزافزونى حسنش * قلم از بس كه مىنالد در انگشتان نمىگنجد

* * *

( 1 ) . اصل : . . . . ( 2 ) . اصل : آشنا نيست .