خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢١

[ 32 . ] مولانا شعورى

مىخواستم شعورى از آن لب تبسّمى * بر خويش رشك برده پشيمان از آن شدم

* * *

خاك بر سر باد قدرم را كه خود را پيش او * خوار مىديدم در آن روزى كه عزّت داشتم

بعد ازين خواهم شعورى شكوه كرد از جور او * كردم آن مقدار ضبط خود كه طاقت داشتم

* * *

اى كشته هر نگاه تو صد دل رميده را * نگذاشت زنده ، چشم تو يك آفريده را

* * *

ازين آتش كه از هجر تو در جان من است امشب * چو شمعم صد هزار آسودگى در مردن است امشب

* * *

اگرنه زلف كمندافكن تو زنجير است * پس از چه روست كه هر حلقه‌اش گلوگير است

نه طرّه است و نه گيسوست كاكلت نه كمند * سلاسلىست كه بر دست و پاى تدبير است

سزد كه خون بچكاند دلم ز سستى بخت * كه آه و نالهء من سخت و دير تأثير است

شعورى اين غزل تازه هر الف كه در اوست * براى كاوش جان حسود چون تير است

* * *

ناصح مگو كه دل ز چه از دست داده‌اى * با دل چه‌سان كنم كه به فرمان من نبود

* * *

خون ببارد ز آسمان و ناله رويد از زمين * گر كنيم اظهار بيدادى كه با ما كرده‌اى

* * *