خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥١٨

[ 31 . ] مولانا سمائى

خدنگ غمزه‌اش كارى و ، من در عين جان دادن * كمانداران ابرو را به ايما « 1 » شست مىبوسم

* * *

تو در دلى و كنى ياد غير هر ساعت * روا مدار كه خيبر شود مدينهء ما

* * *

ندارم هيچ خواهش وز تو خرسندم كه مىسوزد * هجوم شوق طاقت‌سوز ، بنياد تمنّا را

* * *

اجل بيگانه مىشد تا ابد مىكرد اگر ايزد * به مهرت در نخستين روز پيوند دل و جان را

* * *

زاهد ملامت تا به كى ، بگذار كاندر كيش بت * گَردِ جبين كفر شد نور رخ ايمان تو

* * *

دندان ، شبِ غم چند نهم بر جگر از تو * ترسم نكند ناله محابا دگر از تو

* * *

نه همين سينه‌ام از سوز جگر پردود است * دل هم از داغ تو آتشكدهء نمرود است

راه پيكان فراق تو نشايد بستن * من گرفتم كه صبورى زره داود است

و له فى الرباعيّه

آن بىخبر از درد گرفتارى كس * آسوده دل از رنج جگرخوارى « 2 » كس

مىرفت و به حسن خويش‌نازان مىگفت * ما را نبود سر وفادارى كس

* * *

چون روى تو ماه چارده دلكش نيست * چون موى تو هندوئى در آتش خوش نيست

( 1 ) . اصل : ايمان . ( 2 ) . اصل : گرفتارى .