خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥١٧

[ 31 . ] مولانا سمائى

* * *

اى اجل گردن دل قيدكش سلسله‌اىست * كه به سعى من و تيغ تو نجاتش نبود

آن رخ ساده مرا رخصت ديدار نداد * آرى آرى زر بىسكه زكاتش نبود

* * *

ساحل ، نصيب كشتى ما نيست اى رفيق * با ناخدا بگوى كه طوفان بلند شد

* * *

گشودن سر طومار دل به مصلحت است * و گرنه هر رقم از وى هزار طومارست

مجال گفتن « أَرِنِي » « 1 » و « لَنْ تَرانِي » « 2 » نيست * درين چمن كه به هر گام طور ديدارست

* * *

خواهش كه مثل گشته به گستاخ زبانى * از شرم تو در بزم تو كوتاه زبان بود

* * *

شاهد محروميم اين بس كه از يك كوچه راه * سر به پيش افكنده‌ام تا چشم بالا كرده‌اى

* * *

مهر رخت آتش ، دل سوزان همه داغ است * فانوس خيال تو پر از شمع و چراغ است

* * *

زندان يوسف است دل من كه يك زمان * بيرون نمىنهد قدم از وى خيال تو

* * *

به جرم دوستى چون كُشته گردم در صف محشر * برآرد مغفرت سر از گريبان گناه من

* * *

ز بىباكى دم شمشير آن بدمست مىبوسم * بلا را گرد مىگردم ، اجل را دست مىبوسم

( 1 و 2 ) . اعراف / 143 .