خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥١٤

[ 30 . ] خواجگى عنايت

خواجه گو سايه بر سرم مفكن * كه از آن جان من همى سوزد

روز ما مىرسد به شب امّا * شمع او تا سحر نمىسوزد

و له فى الرباعيّات

با ياد تو كى دمى توانم بودن * وز آه دمادم نفسى آسودن

در سينه چه‌سان مهر تو پنهان دارم * خورشيد به گل نمىتوان اندودن

* * *

زلفش سبب حال پريشان من است * در كوى جنون سلسله‌جنبان من است

اى شانه مزن چنگ در آن عقدهء زلف * تارش مگسل كه رشتهء جان من است

* * *

تا باده‌كشى ز جام هستى مستى * تا سرخوشِ كبر و خودپرستى پستى

هان مگذر ازين نكته كه از رشتهء آز * پاى دل بو الهوس ببستى رستى

* * *

اى مرغ دلم به حلقهء زلف تو بند * وز بند چنان سيه‌دلى دل خرسند

مىنگسلم از بند سر زلف تو دل * چون سلسله گر بگسلدم بند از بند

* * *

هر شب ز غمت تا به سحر دل بيدار * در ديده نمايد همه روزم شب تار

عقرب‌صفت از زلف تو سرگشته دَوَم « 1 » * در تاب ز كاكل تو افتم چون مار

* * *

ارباب طمع به جست‌وجو مىگردند * وز همّت پست كوبه‌كو مىگردند

اى دل بنشين چو نخل بارآور باش * كارباب طمع به گرد او مىگردند

* * *

كى بود فلك كه كارت آزار نبود * كى بود كه دون‌پرورىات كار نبود

كار تو هميشه گنده بود اى كج‌رو * امّا كه به گندگى اين بار نبود

* * *

( 1 ) . اصل : دژم .