خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥١٣

[ 30 . ] خواجگى عنايت

بر در هيچ زن جلب نروم * منّت هيچ قلتبان نكشم

* * *

شمع بالين دوش دلسوزى به اين بيمار كرد * سينه را زد چاك و بر من گريهء بسيار كرد

ديده گريان ، سينه بريان ، دل ز تاب غم به جان * الحذر ياران كه عشق او به من اين كار كرد

پردهء ناموس من آخر به رسوايى دريد * خواجگى تر دامنم اين ديدهء خونبار كرد

* * *

به غير از شمع امشب مهربان من كه خواهد شد * كه خواهد سوخت با من ، همزبان من كه خواهد شد ؟

مكن اى شمع از پروانهء خود سركشى امشب * تو گر سر مىكشى آرام جان من كه خواهد شد ؟

نشان تير او گشتند جان و دل نمىدانم * كه قربان نگاهش از كسان من كه خواهد شد ؟

كه خواهد خواجگى از من پيامى برد سوى او * بلا گردان جانش از زبان من كه خواهد شد ؟

* * *

گرچه بازار كسى گرم چو بازار تو نيست * هيچ سودازده چون بنده گرفتار تو نيست

هركه ديدم ز سر زلف تو در دام بلاست * هيچ سرگشته نديدم كه گرفتار تو نيست

كامبخش است لب لعل تو اى راحت جان * لذتى نيست كه در لعل شكربار تو نيست

* * *

نزد خويشان ز فقر و فاقه منال * باش راضى به قدر و قسمت خويش

ز آن‌كه محنت كشيده‌اى مىگفت * منّت خويش به ز منّت خويش

* * *

خواجگى ، روشنى ز خالق جوى * كه چراغى ز خلق نفروزد

چون سراى است نور تيره‌دلان * كه ازو عقل ديده مىدوزد