خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٠٧

[ 29 . ] مولانا حياتى

دى بىتو به جان رسيده بودم * وز عمر طمع بريده بودم

در كنج فراق پاى شادى * در دامن غم كشيده بودم

اينها كه ز هجر رفت بر من * نه ديده و نه شنيده بودم

هرگز ز نهال محنت و غم * اين رنگ ، گلى نچيده بودم

خواب اجلم برد كجا من * اين روز به خواب ديده بودم

مىمرد اگر كسى به سختى * هفتاد كفن دريده بودم

افغان ز غم نهانى من * فرياد ز سخت‌جانى من

دوشم همه شب انيس ، غم بود * غم همدم و همنشين ، الم بود

دل بىدهن تو تا دم صبح * سرگشتهء وادى عدم بود

در هجر به واديى رسيدم * كز من تا مرگ يك قدم بود

اى دل ز چه شِكوه كردى از يار * هرچند كه بر سر ستم بود

اينها كه تو كرده‌اى اگر او * مىكشت تو را ، هنوز كم بود !

بيجاست بسى شكايت تو * تا چند كنم رعايت تو

در عشق دلا شتاب كردى * كار من و خود خراب كردى

اين شكوهء بىحساب بد بود * بد كردى و بىحساب كردى

افسانه به من مخوان حياتى * بس كن كه مرا عذاب كردى

باشى پى هر فسانه تا چند * عمر تو گذشت ، لب فروبند

و له فى الرباعيّه

بر صفحهء آرزو خط نسيان كش * نه وصل طلب نه محنت هجران كش

خواهى كه كس انگشت به حرفت ننهد * بنشين و چو نقطه پاى در دامان كش